poniedziałek - piątek 11.00 -14.00
Godziny otwarcia sekretariatu
Kurs prowadzony jest we współpracy: IFA UWr, Kolegium MSI UWr oraz Komisji Nauk Filologicznych PAN, O/Wrocław

prowadzący: o.  dr Łukasz Mścisławski OP

Kolegium Międzyobszarowych Studiów Indywidualnych (kurs obowiązkowy, zaliczenie na ocenę)
oraz
Instytut Filologii Angielskiej UWr (kurs fakultatywny dla 1 DSM, zaliczenie na ocenę)

Czas trwania kursu: rok akademicki (dwa semestry: w semestrze zimowym: Filozofia nauki, w semestrze letnim: Filozofia przyrody)

Termin i miejsce: piątki 8:00-9.30, IFA UWr, ul. Kuźnicza 22, sala nr 207


o. dr Łukasz Mścisławski jest obecnie pracownikiem Politechniki Wrocławskiej oraz Kolegium Filozoficzno-Teologicznego Polskiej Prowincji Dominikanów w Krakowie. Jest dominikaninem i naukowcem – autorem rozprawy pt. "Strukturalne i konceptualne zagadnienia teorii kwantów w świetle badań nad kwantową grawitacją Chrisa Ishama" (Kraków 2011).
 
Ogólny schemat zajęć dydaktycznych z Filozofii Przyrody i Filozofii Nauki

Filozofia Przyrody
Wykład ma na celu zapoznanie słuchaczy zarówno z samymi kontrowersjami dotyczącymi pojęcia przyrody oraz filozofii przyrody (philosophia naturalis), jak również z wybranymi zagadnieniami z tej dziedziny. Te ostatnie odnoszą się głównie do dyscypliny zwanej niekiedy filozofią przyrody nieożywionej.
Tematyczny program wykładu jest następujący:
 

  • Wprowadzenie podstawowego warsztatu pojęciowego związanego z poruszaną tematyką;
  • Zagadnienie pojęcia natury – w ujęciu zarówno historycznym (począwszy od jońskich filozofów przyrody) jak i współczesnym;
  • Problematyka  czasu, przestrzeni i zmiany – w perspektywie historycznej, jak również w świetle najbardziej znanych osiągnięć nauk przyrodniczych;
  • Zagadnienia przyczynowości, determinizmu, elementarności i złożoności, superweniencji i emergencji w kontekście nauk przyrodniczych (wewnątrz zawiera się także szkic związany ze zjawiskiem życia);
  • Problem informacji i jej roli – zarówno w odniesieniu do przyrody (prawa przyrody, problematyka stabilności strukturalnej), jak informacji samej w sobie (m.in. zagadnienie fundamentalności pojęcia informacji);
  • Znaczące wzbogacenie: filozofia w nauce
  • Dziedzictwo polskiej filozofii przyrody – prezentacja dorobku wybranych polskich filozofów przyrody.
Zajęcia mają charakter interaktywny, dając miejsce na dyskusje związaną z poruszaną w ich ramach tematyką. Filozofia przyrody jako dyscyplina filozoficzna bywa niekiedy niedoceniana. Niemniej, zwłaszcza wzbogacona o zagadnienia z zakresu filozofii w nauce, okazuje się działalnością intelektualną o interdyscyplinarnym charakterze, istotnie wzbogacającą zaplecze intelektualne studenta (lub badacza).

Filozofia Nauki
W ramach zajęć z filozofii nauki zostaną zaprezentowane podstawy problematyki związanej z prezentowanej dyscypliny, zajmującej się nauką jako fenomenem poddanym filozoficznej analizie. Wypada zaznaczyć, że filozofia nauki (philosophy of science) jest jedną z wiodących dyscyplin filozoficznych, związanych z refleksją nad zjawiskiem nauki na większości uczelni.
Tematyczny program wykładu jest następujący:
  • Nauka jako proces poznawczy – wprowadzenie podstawowego warsztatu pojęciowego;
  • Ideał wiedzy naukowej – ujęcie historyczne;
  • Narodziny nauki współczesnej (oraz jej charakterystyka);
  • Problem racjonalności i metody rozumowań (m.in. problematyka związana z rozumowaniem indukcyjnym, paradoksy konfirmacji), zagadnienie wyjaśniania;
  • Problem demarkacji, klasyfikacji nauk oraz rozwoju nauki;
  • Zagadnienie struktury i roli teorii naukowych (ze szczególnym uwzględnieniem nauk przyrodniczych) oraz ich interpretacji (wraz z problemem epistemicznego statusu teorii naukowych);
  • Problem granic nauki.
Analogicznie do Filozofii przyrody, zajęcia mają charakter interaktywny, pozwalający na dyskusję poruszanych zagadnień. Mają na celu przede wszystkim uwrażliwienie studenta na złożoność problematyki związanej z najszerzej zrozumianą działalnością naukową. Jest to tym cenniejsze, że w ramach badań interdyscyplinarnych uwrażliwia na odmienność metodologiczną poszczególnych dyscyplin. Pozwala także na wypracowanie krytycznego spojrzenia na możliwość (lub jej brak) interakcji między dyscyplinami w ramach wspomnianych badań.